ఆ రోజు నుంచి వాళ్ళిద్దరూ మాట్లాడుకోవడం మొదలుపెట్టారు. ప్రతిరోజూ బస్సులో, ఎదురెదురు కూర్చోవడం మానేసి, ప్రక్కప్రక్కనే కూర్చోవడం మొదలుపెట్టారు. కాఫీ తాగుతూ గంటల తరబడి మాట్లాడేవారు.

శ్రావణి ప్రతిరోజూ ఉదయం ఆఫీసుకు వెళ్లే బస్సు ఎక్కేది. అరుణ్ కూడా అదే బస్సులో వెళ్లేవాడు. మూడు నెలల పాటు వాళ్ళు ప్రక్కప్రక్కనే సీట్లలో కూర్చున్నా, మాట్లాడుకోలేదు. కారణం, శ్రావణికి అరుణ్ అంటే ఏదో రేంజ్లో ఇష్టం ఉండేది. ఆ ఇష్టమే తనని మాట్లాడనివ్వలేదు.

ఆమె అతనికి ఒక చిన్న కాగితం మీద రాసి ఇచ్చింది: "నేను కూడా. నీ కళ్ళలోని నిజం నేను మొదటి రోజే చూశాను."

ప్రతి ప్రేమకథకీ ఒక మొదలు ఉంటుంది. కొన్ని వర్షంలో మొదలవుతాయి, కొన్ని చంద్రుడి వెన్నెల్లో. కానీ అరుణ్ మరియు శ్రావణి కథ మాత్రం ఒక సాదాసీదా బస్సు ప్రయాణంలో మొదలైంది.